161-175 Sit-up

Als je in de test 161-175 sit-ups deed
Day 1 45 seconden (of meer) tussen de pauzes		Day 4 45 seconden (of meer) tussen de pauzes
set 1	26	set 1	27
set 2	30	set 2	32
set 3	30	set 3	32
set 4	26	set 4	27
set 5	26	set 5	27
set 6	26	set 6	26
set 7	26	set 7	26
set 8	max (minimaal 30)	set 8	max (minimaal 33)
Day 2 45 seconden (of meer) tussen de pauzes		Day 5 45 seconden (of meer) tussen de pauzes
set 1	27	set 1	27
set 2	31	set 2	33
set 3	31	set 3	33
set 4	26	set 4	27
set 5	26	set 5	27
set 6	26	set 6	26
set 7	26	set 7	26
set 8	max (minimaal 31)	set 8	max (minimaal 33)
Day 3 45 seconden (of meer) tussen de pauzes		Day 6 45 seconden (of meer) tussen de pauzes
set 1	27	set 1	27
set 2	32	set 2	33
set 3	32	set 3	33
set 4	26	set 4	28
set 5	26	set 5	28
set 6	26	set 6	26
set 7	26	set 7	26
set 8	max (minimaal 32)	set 8	max (minimaal 34)

Advertentie

Sit-Ups in de ruimte: bewegen zonder zwaartekracht

Hier is een raadsel: hoe doe je een sit-up als er geen 'omhoog' is? Op aarde hangt de hele oefening af van de zwaartekracht die je romp terug naar de vloer trekt zodat je abs iets hebben om tegen te werken. Neem dat weg en een klassieke sit-up slaat simpelweg nergens meer op. Toch hebben astronauten nog steeds coretraining nodig, misschien wel meer dan de rest van ons, wat ruimtevaartorganisaties heeft gedwongen creatief te zijn.

Bewegen in een baan om de aarde is niet optioneel. Leven in microzwaartekracht betekent dat spieren veel minder van de dagelijkse belasting krijgen die ze gewend zijn, en tijdens een lange missie neigen ze te verzwakken, de core inbegrepen. Botten en de wervelkolom worden ook aangetast. Daarom besteden bemanningen op het internationale ruimtestation elke dag een flink deel aan trainen. Een sterk middenrif is vooral belangrijk voor de terugreis, wanneer het lichaam plotseling weer met zwaartekracht moet omgaan en zichzelf rechtop moet houden.

NASA heeft sterk ingezet op apparatuur om het probleem op te lossen. De trainingsopstelling van het station omvat weerstands- en cardiomachines bedoeld om spieren, botten en cardiovasculaire conditie te behouden. Het middelpunt voor krachtwerk is het Advanced Resistive Exercise Device, of ARED, dat instelbare weerstand gebruikt om het gevoel van gewichtheffen na te bootsen in een omgeving waar dumbbells gewoon zouden wegzweven. Bemanningen doen ook veel core-gerichte voorbereiding op de grond voordat ze ooit lanceren, zodat hun lichaam zo goed mogelijk klaar is voor de eisen van een baan om de aarde.

De sit-up zelf aanpassen is waar het vindingrijk wordt. Omdat de zwaartekracht niet voor weerstand kan zorgen, gebruiken astronauten andere bronnen: banden of kabels die aan een vast punt verankerd zijn en waartegen ze trekken, of oefeningen waarbij ze zichzelf naar een handgreep toe trekken en de abs het werk laten doen. Bewegingen ontleend aan yoga en Pilates, die toch al de nadruk leggen op gecontroleerde core-inzet, vertalen zich verrassend goed naar een gewichtloze omgeving. De spieren worden nog steeds uitgedaagd; de choreografie ziet er alleen totaal niet uit als een sportschoolvloer.

Wat hierna komt is een open vraag, en een leuke. Onderzoekers blijven ruimtetrainingen verfijnen, en ideeën die voor de toekomst zijn geopperd zijn onder meer virtual-reality-sessies om lange trainingsblokken minder saai te maken en betere manieren om een aardse belasting te simuleren. Naarmate missies verder van huis reiken, wordt bemanningen sterk houden alleen maar belangrijker. De bescheiden sit-up, heruitgevonden voor nul zwaartekracht, is een klein maar veelzeggend voorbeeld van hoever mensen gaan om overal fit te blijven.