11-20 Sit-up

หากคุณทำ sit-up ได้ 11-20 ครั้งในการทดสอบ
Day 1 60 วินาที (หรือมากกว่า) ระหว่างช่วงพัก		Day 4 60 วินาที (หรือมากกว่า) ระหว่างช่วงพัก
set 1	3	set 1	4
set 2	5	set 2	5
set 3	5	set 3	5
set 4	3	set 4	4
set 5	3	set 5	4
set 6	สูงสุด (อย่างน้อย 6)	set 6	สูงสุด (อย่างน้อย 8)
Day 2 60 วินาที (หรือมากกว่า) ระหว่างช่วงพัก		Day 5 60 วินาที (หรือมากกว่า) ระหว่างช่วงพัก
set 1	4	set 1	4
set 2	5	set 2	6
set 3	5	set 3	6
set 4	3	set 4	4
set 5	3	set 5	4
set 6	สูงสุด (อย่างน้อย 7)	set 6	สูงสุด (อย่างน้อย 8)
Day 3 60 วินาที (หรือมากกว่า) ระหว่างช่วงพัก		Day 6 60 วินาที (หรือมากกว่า) ระหว่างช่วงพัก
set 1	4	set 1	5
set 2	5	set 2	6
set 3	5	set 3	6
set 4	4	set 4	4
set 5	4	set 5	4
set 6	สูงสุด (อย่างน้อย 7)	set 6	สูงสุด (อย่างน้อย 8)

โฆษณา

Sit-up บนจอเงิน

ภาพยนตร์มีภาษาย่อสำหรับความมุ่งมั่น และ sit-up ก็เป็นหนึ่งในพร็อพที่มันโปรดปราน มันไม่มีต้นทุนในการจัดฉาก สื่อความได้ในทันที และให้ผู้กำกับแสดงตัวละครที่ตัดสินใจจะเปลี่ยนแปลงได้โดยไม่ต้องมีบทพูดสักบรรทัด เมื่อใดก็ตามที่หนังต้องการให้คุณเชื่อว่าใครสักคนกำลังแกร่งขึ้น หิวกระหายขึ้น หรืออันตรายขึ้น ก็มีโอกาสดีทีเดียวที่คุณจะเห็นพวกเขากำลังฝืนทำ reps

ฉากมอนทาจการฝึกคือบ้านตามธรรมชาติของสิ่งนี้ หนังชุด "Rocky" สร้างอัตลักษณ์ส่วนใหญ่บนความเต็มใจที่จะทนทุกข์ของ Balboa และ "Rocky IV" (1985) ก็เอนไปทางนั้นอย่างหนัก โดยตัดสลับระหว่างการฝึกในโรงนาแบบดิบ ๆ ของ Rocky กับเครื่องเงางามของ Ivan Drago สารนั้นตรงไปตรงมาและได้ผล คือเจตจำนงล้วน ๆ ปะทะเทคโนโลยีเย็นชา "Million Dollar Baby" (2004) ใช้ภาษาภาพเดียวกันอย่างเงียบกว่า โดยให้ความแข็งแรงที่เพิ่มขึ้นของ Maggie เป็นตัวแทนการเปลี่ยนแปลงของเธอจากมือสมัครเล่นที่มีความหวังสู่นักสู้ตัวจริง

เรื่องราวของทหารก็ใช้ท่านี้ในงานคล้าย ๆ กัน "An Officer and a Gentleman" (1982) พา Zack Mayo ผ่านโปรแกรมผู้เข้ารับการฝึกที่ทรหด ที่การฝึกกายกลายเป็นเบ้าหลอมตัวตนของเขา "G.I. Jane" (1997) ตอกย้ำประเด็นให้คมขึ้น ร้อยโท O'Neil ที่รับบทโดย Demi Moore ฝ่าการฝึกแบบ SEAL อันโหดร้าย และทุก rep ก็เป็นข้อโต้แย้งว่าเธอสมควรอยู่ที่นั่น

คอเมดีรัก sit-up ด้วยเหตุผลตรงกันข้าม โดยเนื้อแท้แล้วมันดูไม่สง่างามสักหน่อย ทั้งหน้าแดงและคอเกร็ง ซึ่งทำให้มันเหมาะสำหรับการเสียดสีความหลงตัวเอง "DodgeBall: A True Underdog Story" (2004) มอบกิจวัตรที่เว่อร์เกินจริงและไร้สาระให้ White Goodman ที่รับบทโดย Ben Stiller ผู้หลงตัวเอง เพื่อเผยว่าเขากลวงเปล่าเพียงใด "The Princess Diaries" (2001) เล่นได้นุ่มนวลกว่า โดยใช้การดิ้นรนอย่างงุ่มง่ามในคาบพละของ Mia เพื่อเน้นว่าเธอรู้สึกไม่เข้าพวกเพียงใดในชีวิตใหม่ที่เกิดขึ้นกะทันหัน

จากนั้นก็มี sit-up ในฐานะหน้าต่างสู่ความคิดของตัวละคร "American Psycho" (2000) เปิดเรื่องด้วยกิจวัตรยามเช้าที่เนี้ยบของ Patrick Bateman โดย reps ถูกสอดแทรกเข้าไปในเสียงบรรยายเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์และรูปลักษณ์ จนความฟิตกลายเป็นเพียงอีกอาการหนึ่งของความว่างเปล่าของเขา "Fight Club" (1999) ใช้การฝึกกายอย่างหนักเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามของตัวละครที่จะรู้สึกถึงอะไรที่แท้จริงอีกครั้ง

เรื่องราวซูเปอร์ฮีโรและแอ็กชันสืบสานธรรมเนียมนี้ไว้อย่างมีลูกเล่น ตั้งแต่การเล่น salmon ladder ของ Oliver Queen ใน "Arrow" ไปจนถึงฉากผาดโผนห้อยตัวด้วยสายรัดของ Lara Croft ใน "Tomb Raider" (2001) ไม่มีอะไรในนั้นที่เกี่ยวกับกล้ามเนื้อหน้าท้องจริง ๆ บนจอ sit-up คือคำสัญญาว่าตัวละครเต็มใจที่จะทำงานที่น่าเบื่อและเจ็บปวด และผู้ชมก็เรียนรู้ที่จะตีความมันเช่นนั้น