11–20 κοιλιακοί

Αν κάνατε 11–20 κοιλιακούς στο τεστ
Day 1 60 δευτερόλεπτα (ή περισσότερο) ανάμεσα στα διαλείμματα		Day 4 60 δευτερόλεπτα (ή περισσότερο) ανάμεσα στα διαλείμματα
set 1	3	set 1	4
set 2	5	set 2	5
set 3	5	set 3	5
set 4	3	set 4	4
set 5	3	set 5	4
set 6	μέγ. (ελάχ. 6)	set 6	μέγ. (ελάχ. 8)
Day 2 60 δευτερόλεπτα (ή περισσότερο) ανάμεσα στα διαλείμματα		Day 5 60 δευτερόλεπτα (ή περισσότερο) ανάμεσα στα διαλείμματα
set 1	4	set 1	4
set 2	5	set 2	6
set 3	5	set 3	6
set 4	3	set 4	4
set 5	3	set 5	4
set 6	μέγ. (ελάχ. 7)	set 6	μέγ. (ελάχ. 8)
Day 3 60 δευτερόλεπτα (ή περισσότερο) ανάμεσα στα διαλείμματα		Day 6 60 δευτερόλεπτα (ή περισσότερο) ανάμεσα στα διαλείμματα
set 1	4	set 1	5
set 2	5	set 2	6
set 3	5	set 3	6
set 4	4	set 4	4
set 5	4	set 5	4
set 6	μέγ. (ελάχ. 7)	set 6	μέγ. (ελάχ. 8)

Διαφήμιση

Οι κοιλιακοί στη μεγάλη οθόνη

Ο κινηματογράφος έχει έναν συντομευμένο τρόπο να δηλώνει το πείσμα, και ο κοιλιακός είναι ένα από τα αγαπημένα του σκηνικά αντικείμενα. Δεν κοστίζει τίποτα να στηθεί, γίνεται αμέσως κατανοητός, και επιτρέπει σε έναν σκηνοθέτη να δείξει έναν χαρακτήρα που αποφασίζει να αλλάξει χωρίς ούτε μία ατάκα διαλόγου. Όποτε μια ταινία θέλει να πιστέψετε ότι κάποιος γίνεται πιο σκληρός, πιο πεινασμένος ή πιο επικίνδυνος, υπάρχει αρκετή πιθανότητα να τον πετύχετε να βγάζει επαναλήψεις.

Το μοντάζ προπόνησης είναι το φυσικό σπίτι γι' αυτό. Οι ταινίες «Rocky» έχτισαν μεγάλο μέρος της ταυτότητάς τους πάνω στη διάθεση του Μπαλμπόα να υποφέρει, και το «Rocky IV» (1985) το εκμεταλλεύεται στο έπακρο, εναλλάσσοντας τις τραχιές προπονήσεις του Ρόκι σε αχυρώνα με τα αστραφτερά μηχανήματα του Ιβάν Ντράγκο. Το μήνυμα είναι ωμό και αποτελεσματικό: η ωμή θέληση απέναντι στην ψυχρή τεχνολογία. Το «Million Dollar Baby» (2004) χρησιμοποιεί την ίδια οπτική γραμματική πιο διακριτικά, αφήνοντας την αυξανόμενη δύναμη της Μάγκι να συμβολίζει τη μεταμόρφωσή της από ελπιδοφόρα ερασιτέχνις σε αληθινή μαχήτρια.

Οι στρατιωτικές ιστορίες βάζουν την άσκηση σε παρόμοια δουλειά. Το «An Officer and a Gentleman» (1982) περνά τον Ζακ Μέιο μέσα από ένα εξοντωτικό πρόγραμμα υποψηφίων, όπου ο σωματικός μόχθος γίνεται το χωνευτήρι του χαρακτήρα του. Το «G.I. Jane» (1997) οξύνει το θέμα: η υπολοχαγός Ο'Νιλ της Ντέμι Μουρ αντέχει μια βάναυση προπόνηση τύπου SEAL, και κάθε επανάληψη λειτουργεί ταυτόχρονα ως επιχείρημα ότι ανήκει εκεί.

Η κωμωδία λατρεύει τον κοιλιακό για τον αντίθετο λόγο. Είναι από τη φύση του λίγο αναξιοπρεπής, όλο κόκκινα πρόσωπα και τεντωμένους αυχένες, πράγμα που τον κάνει ιδανικό για να ξεφουσκώνει τη ματαιοδοξία. Το «DodgeBall: A True Underdog Story» (2004) δίνει στον ναρκισσιστή Γουάιτ Γκούντμαν του Μπεν Στίλερ μια σειρά από παράλογες, υπερβολικές ρουτίνες που αποκαλύπτουν πόσο κούφιος είναι. Το «The Princess Diaries» (2001) το παίζει πιο ήπια, χρησιμοποιώντας την αδέξια πάλη της Μία στο μάθημα γυμναστικής για να τονίσει πόσο εκτός τόπου νιώθει στη νέα, ξαφνική ζωή της.

Έπειτα υπάρχει ο κοιλιακός ως παράθυρο στο μυαλό ενός χαρακτήρα. Το «American Psycho» (2000) ανοίγει με το κλινικό πρωινό πρόγραμμα του Πάτρικ Μπέιτμαν, με τις επαναλήψεις υφασμένες μέσα σε μια αφήγηση για προϊόντα και εμφανίσεις, μέχρι που η φυσική κατάσταση γίνεται απλώς ένα ακόμη σύμπτωμα της κενότητάς του. Το «Fight Club» (1999) χρησιμοποιεί τη σκληρή σωματική γύμναση ως μέρος της προσπάθειας των χαρακτήρων του να νιώσουν ξανά κάτι αληθινό.

Οι ιστορίες υπερηρώων και δράσης κρατούν την παράδοση ζωντανή με φιοριτούρα, από τη δουλειά του Όλιβερ Κουίν στη «σκάλα σολομού» στο «Arrow» μέχρι τα ακροβατικά της Λάρα Κροφτ κρεμασμένης σε ιμάντες στο «Tomb Raider» (2001). Τίποτα απ' όλα αυτά δεν αφορά στην πραγματικότητα τους κοιλιακούς μυς. Στην οθόνη, ο κοιλιακός είναι μια υπόσχεση ότι ο χαρακτήρας είναι πρόθυμος να κάνει τη βαρετή, επίπονη δουλειά, και το κοινό έχει μάθει να το διαβάζει έτσι.